Categoriearchief: Uncategorized

19e Gromax Reeuwijkse Hout Cross berenkoud maar o zo leuk

Kort vóór aanvang van de 19e Gromax Reeuwijkse Hout Cross stond kleine Loise ingepakt in haar winterjas met een goudkleurige hoofdband, wantjes aan en toch bibberend van de kou zo dicht mogelijk tegen haar papa aangeklemd. Vanaf huis is het maar een klein stukje naar de surfplas. Daar verschenen afgelopen zaterdag traditiegetrouw weer drie zandbulten aan de vloedlijn, waarover de atleten die deelnamen aan de Gromax Reeuwijkse Hout Cross iedere ronde moesten ploeteren. Crossen is zwaar. “Hardlopen door de blubber”’ noemen we het ook wel, zegt één van de organisatoren lachend. Maar de kleine Loise kan helemaal niet lachen. Ze heeft het vooral koud. Berenkoud. “Waarom vinden die atleten dit toch zo prachtig?” kwam bij me op. Een vraag die gedurende de dag wel een paar keer door het hoofd speelde. Waarom?
Loise (D-pupil bij Sportclub Reeuwijk) staat even later aan de start, na een korte warming up voelt de snijdende wind over het open terrein al minder koud. Om haar heen nog wat leeftijdgenoten van vooral atletiekverenigingen uit de regio. Het startschot klinkt, de kinderen lopen zo hard als ze kunnen op weg naar de eerste bult. De eerste atleten zijn er al over als Loise nog door het mulle zand op weg gaat naar het obstakel in het parcours. Na die eerste bult, volgen er nog twee van die kuitenbijters. Dan snel vol tegen de snijdende koude wind verder over het strand, op weg naar het bos. In de beschutting van het Reeuwijkse Hout, is de kou iets minder pijnlijk, maar daar volgen andere zware hindernissen, zoals drassige graslanden, schelpenpaadjes en door de modder van dit laagveengebied, springen over een klein slootje en zo snel als je kunt weer terug op weg naar de finish op het strand.

Na afloop heeft Loise rode wangen van het rennen. Ze heeft de 600 meter voltooid in 4,42 minuten en neemt dankbaar de speculaaspop aan, die iedere atleet koestert als ze deze “Sinterklaascross” hebben voltooid. Daarna krijgt ze een high five van haar trainster, die overigens zelf met één van haar atletiek vriendinnen kort voor aanvang van de wedstrijd nog openlijk twijfelt: “wat denk jij, vinden we dit leuk?”. Deze twee meisjes C junioren genieten meer van baanatletiek wedstrijden: sprinten, hordenlopen, kogelstoten, verspringen, dat soort dingen… Tja, weer die vraag. Wat is er zo leuk aan de cross?

’s Middags komt een groep jonge atleten uit Woerden om deel te nemen aan de 4x 1.000 meter cross-estafette. Eén van de atleten leg ik de vraag voor: wat is er nu precies zo leuk aan de cross? Het blijft even stil. Hoewel het wat later op de dag is en de zon is gaan schijnen, is het deze zaterdag nog steeds ijzig koud. De straffe wind op het strand van de surfplas maakt de gevoelstemperatuur nog lager. De jonge atleet kijkt me aan, verbaasd over mijn vraag. “Wat is er zo leuk aan de cross?” Hij denkt zwijgend na en komt uiteindelijk niet verder dan “ja, ehh…het is gewoon leuk!”. Daar moet ik het voor dat moment maar mee doen. Gewoon. Leuk.

’s Middags lopen we langs het hele parcours om nog wat foto’s te schieten. Verbeten gezichten. Vermoeide gezichten. Een flauwe lach na elke aanmoediging. En terug bij de finish strompelen de atleten over de meet, soms te moe om de speculaaspop nog aan te pakken. Maar kort daarna zie je trots en blijdschap. Omdat ze op het laatste stukje toch nog iemand konden inhalen. Of juist de aanval konden afslaan. Of simpelweg omdat ze het hem toch maar weer geflikt hebben.

Nu begreep ik het. Dát is dus de charme van de Gromax Reeuwijkse Hout Cross. Jezelf uitdagen en overwinnen. Dáárom is het leuk!

De uitslagen zijn te vinden op https://sportclubreeuwijk.nl/ en de volgende cross van het circuit zal zijn bij AV Gouda op 10 december 2022.

Atleten Sportclub Reeuwijk lopen mooie en zware trailrun in Gasselte

Drie atleten van Sportclub Reeuwijk hebben in het Drentse Gasselte de Runforestrun en de Indian Summer Ultra gelopen. Jenny Verstegen en Jolanda van Zuilen liepen een trail van 27 kilometer door de fraaie bossen van de Hondsrug. Frans van Zuilen liep de Indian Summer Ultra, een trailafstand van maar liefst 100 kilometer.

Frans had zaterdag 15 oktober een vroege start: om zes uur viel het startschot. Ruim 13 uur later passeerde hij onder applaus van vrienden en echtgenote Jolanda de finishboog. Het was toen al donker. ‘Ik heb het onderweg af en toe wel zwaar gehad,’ vertelt hij na zijn race. ‘Even heb ik overwogen een kortere afstand te lopen, maar toen heb ik mezelf even streng toegesproken: je loopt hem maar gewoon uit. Ik ben blij en trots dat ik het gedaan heb. Ik had het niet willen missen.’

Jolanda van Zuilen en Jenny Verstegen hadden eerder op de dag een trail van 27 kilometer gelopen. Zij waren begin van de middag al klaar. Beiden finishten na 3 uur en 38 minuten, na onderweg een loper die zonder water en eten langs de route zat geholpen te hebben. ‘We hebben drie en een half uur alleen maar in de natuur gelopen. Het was prachtig’, zegt Jolanda. Jenny vult aan: ‘We zijn trots en tevreden. Ik heb mijn eigen verwachtingen overtroffen en we zijn nog lang niet uitgekeken op het trailen.’

(Tekst Richard Verstegen)

Frans van Zuilen na de finish

Atletiek jeugd presteert op NK estafette

estafette teams SC Reeuwijk

Tijdens de Nederlandse Estafette Kampioenschappen bij AV’23 in Amsterdam namen een jongens en meisjes D junioren team van Sportclub Reeuwijk deel. Dat deelnemen aan een NK toch wel iets bijzonders is, werd al op de heenweg duidelijk. De berichten in de atleten appgroep volgden elkaar in rap tempo op. De jonge atleten probeerden de zenuwen de baas te blijven, maar bij het horen van het Wilhelmus vóór aanvang van de wedstrijd, zag je de neusjes bleek worden. Dit was toch nét even anders, dan ze gewend zijn. Na een peptalk van de estafette coach gingen de teams zelfstandig en gedisciplineerd hun warming up doen. Ondertussen werd de serie indeling scherp in de gaten gehouden. De jongens mochten het spits afbijten, in hun serie over 4×80 meter moesten ze het opnemen tegen gevestigde namen als Haag Atletiek, AV Startbaan en De Spartaan. Startloper Janno de Pater plaatste zich in de blokken, zette zijn spieren op spanning en wachtte op het startschot. In zijn rechterhand dat stokje. Dat moest zo snel mogelijk naar de tweede loper, Robin Hermeler. Net vóór Janno hem bereikt, sprint Robin weg, zonder achterom te kijken. Ze hebben dit al zo vaak getraind, dat je gewoonweg moet vertrouwen op elkaar. “Pak!” schreeuwt normaal gesproken iedere atleet, maar als dat in 6 banen naast elkaar gebeurt, is dat commando niet zo duidelijk. De jongens hebben daarom een ander woord gekozen. “Nuts!” schreeuwt Janno, waarna Robin zijn arm naar achter uitstrekt. Met een snelle beweging duwt Janno het stokje in de knuist van de tweede loper. Die knijpt zijn hand stevig om het stokje heen en spurt zo snel hij kan weg. Op weg naar de derde loper. Door de bocht, binnen de lijnen blijven. Net vóór hij bij Sydney Epping komt, zet die aan. Zelfde ritueel. “Nuts!” en weg is Sydney. Hij snelt zo snel hij kan naar slotloper Ibi Bontenbal. “Nuts!” en weg is Ibi. Als vierde loper in de serie krijgt hij het stokje en alhoewel hij zijn uiterste best doet, lukt het niet om nog een plaats op te schuiven. Desondanks mag dit viertal jonge atleten trots zijn op hun prestatie, 14e in de einduitslag tijdens het Nederlands Kampioenschap en bovendien in de snelste tijd die zij in deze combinatie ooit eerder hebben gelopen: een persoonlijk record (PR) van 45,09 seconden, dat is een héél stuk sneller dan de tijd die zij vorige week nog liepen tijdens de clubkampioenschappen (47,62 sec.) en hun PR van 45,70 sec. eerder dit seizoen.

De meisjes D-junioren zijn na de jongens aan de beurt. Anneke Siedsma, Kyara Lankheet, Manouk Snaterse en Aelin Smits lopen hun 4×60 meter estafette in een serie, waarin de uiteindelijke winnaar PAC uit Rotterdam ook is ingedeeld. Ook de meisjes van Sportclub Reeuwijk lopen sneller dan zij in deze combinatie ooit eerder hebben gedaan: 35,01 seconden is bijna één seconde afgesnoept van de tijd die ze vorige week nog noteerden tijdens de clubkampioenschappen en waarmee ze een baanrecord neerzetten en sneller dan de 35,19 die ze eerder dit seizoen liepen. Deze ervaring kunnen de jonge atleten in hun tas meenemen naar volgende wedstrijden.